ใครที่ทำธุรกิจ ทำกิจการอยู่ คงพอจะทราบดีว่า หากต้องการให้กิจการของตัวเองเป็นที่น่าเชื่อถือ และมีการจัดการที่เป็นระบบ สามารถที่จะเติบโตต่อไปได้ในอนาคตนั้น จะต้องนำธุรกิจของตัวเองไปรับจดทะเบียนบริษัท และดำเนินการจัดการนิติบุคคลให้เป็นไปตามกฎหมาย ซึ่งจะว่าไปแล้ว กฎหมายได้เข้ามาช่วยในเรื่องการดำเนินงานต่างๆ ให้เป็นไปอย่างถูกต้องตามสิทธิและหน้าที่ของแต่ละคน หากได้ดำเนินการไปตามกฎหมายแล้ว โอกาสที่จะมีปัญหายุ่งยากตามมาภายหลังมีน้อยเต็มที
การทำธุรกิจการค้า หากมีการดำเนินงานโดยบุคคลคนเดียว เป็นกิจการส่วนตัวของผู้นั้นโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นวิธีที่เก่าแก่และง่ายที่สุด มีมาช้านานแล้วก่อนธุรกิจการค้าในรูปแบบใดๆ วิธีการดำเนินงานก็ง่าย ไม่ยุ่งยากซับซ้อน ไม่มีปัญหาในการจัดการควบคุม หากแต่ต้องรับผิดชอบในเรื่องเงินทุน และหนี้สินเพียงคนเดียว หากมีกำไรก็ได้กำไรคนเดียว ขาดทุนก็ขาดทุนคนเดียว
แต่ความสามารถในเรื่องเงินทุน และเครดิตของคนๆ เดียวย่อมมีจำกัด คนๆ เดียวย่อมไม่อาจทำกิจการค้าใหญ่ๆ หรือเป็นกิจการที่ถาวรได้ กิจการค้าที่ทำโดยบุคคลคนเดียว มักเป็นกิจการค้าเล็กๆ ดังนั้น กิจการค้าใหญ่ๆ มักจะต้องมีคนมาร่วมกันลงทุน และช่วยกันดำเนินงาน ซึ่งย่อมจะมีปัญหาว่า คนเหล่านั้นจะประพฤติปฏิบัติต่อกันอย่างไร จะลงทุนกันอย่างไร จะแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบกันอย่างไร หากมีกำไรหรือขาดทุน จะแบ่งกำไรหรือช่วยกันขาดทุนอย่างไร ปัญหาเหล่านี้ บางกรณี บุคคลเหล่านั้นอาจจะคาดคิดไว้ล่วงหน้า บางคนไม่ได้คาดคิดไว้ล่วงหน้า ซึ่งต้องมีบทกฎหมายคอยช่วยแก้ไขให้
การที่บุคคลร่วมกันทำธุรกิจ ถ้าประสงค์จะให้ทุกคนมีสิทธิเท่ากันในการดำเนินงาน ทุกคนรับผิดในหนี้โดยไม่จำกัด เสมือนหนึ่งกิจการค้านั้นเป็นของทุกคน ก็อาจจะตั้งเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญ
แต่ถ้าต้องการให้กิจการค้านั้น เป็นเอกเทศต่างหากจากผู้ร่วมกิจการ ก็จดทะเบียนห้างหุ้นส่วนขึ้นมาเป็นนิติบุคคล
ถ้าไม่ประสงค์จะรับผิดในหนี้โดยไม่จำกัด ก็อาจจะจดทะเบียนเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัด
และหากผู้ร่วมกิจการค้านั้นประสงค์จะรับผิดในหนี้ของกิจการนั้น มีจำนวนจำกัดตามที่ตนจะรับผิดชอบได้ ก็อาจจะจดทะเบียนเป็น บริษัท จำกัด
